Wednesday, 31 October 2007

வேஷங்கள் - இந்திரா பார்த்தசாரதி

எனக்கு பிடித்த பல எழுத்தாளர்களில் இந்திரா பார்த்தசாரதியும் ஒருவர். குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டுமானால் வேதபுரத்து வியாபாரிகள், தந்திர பூமி, சுதந்திர பூமி ஆகியவற்றை சொல்லலாம். முக்கியமாக அங்கத நாவலான வேதபுரத்து வியாபாரிகள் நாவலில் ஒவ்வொரு வரியிலும் இழைந்தோடும் அந்த நையாண்டியை மிகவும் ரசித்திருக்கிறேன். என்ன தான் நக்கல் என்றாலும் சுதந்திர பூமியில் கருணாநிதியை ஹிட்லருக்கு ஒப்பிடும் பகுதி கொஞ்சம் ஓவராக தான் படுகிறது. இருந்தாலும் அதைத் தவிர்த்து விட்டுப் பார்த்தால் அதுவும் ஒரு சிறந்த நாவலே.அவரின் கிருஷ்ணா கிருஷ்ணா நாவலை பலர் பாராட்டிப் பேசக் கேட்டிருக்கிறேன். அதை இன்னும் படிக்க சந்தர்ப்பம் வரவில்லை.

இன்று அவர் எழுதிய வேஷங்கள் என்ற குறுநாவல் ஒன்றை படித்தேன். இந்திரா பார்த்தசாரதி எழுதி நான் படித்தவற்றில் அரசியல் தளத்தில் இயங்காத முதல் கதை இது தான் என நினைக்கிறேன். வெகு எளிமையான கதையினூடாக ஒரு சராசரி மனிதனின் தடுமாற்றங்களையும் பலஹீனங்களையும் இயல்பாக பதிவு செய்திருக்கிறார்.

கால் ஊனமுற்ற சங்கரன் ஒரு அவலட்சணமான கோபு என்ற பதினாறு வயது சிறுவனை சந்திக்கின்றன். தனது மென்மையான தாய் மீது மிகுந்த நேசமும் தன் அவலட்சணத்திற்கு காரணமான தன் குருரமான குணம் கொண்ட தந்தை மீது அளவு கடந்த வன்மமும் கொண்டிருக்கும் கோபுவிற்கு சங்கரனை மிகவும் பிடித்து போக, தனது வீட்டில் வாடகைக்கு ஒரு அறை இருப்பதாகக் கூறி சங்கரனை தன்னுடன் தங்க அழைக்க அதற்கு சங்கரனும் ஒப்புக்கொண்டு அந்த வீட்டிற்க்கு குடியேறுகிறான். இதன் பிறகு கதை வாசகர்கள் எதிர்பார்க்கும் அதே திசையில் நகர்கிறது. கோபு ஒரு 'இம்பொடன்ட்' பசு மாட்டின் கதையை பள்ளிக் கட்டுரையாக எழுதியதை அறிந்து ஆச்சிரியப்படும் சங்கரன, கோபு பள்ளியில் நல்ல மதிப்பெண் பெறாமல் போவதிற்கு காரணம் அவன் தாழ்வு மனப்பான்மையே என்று புரிய வைக்க அதன் பின் கோபு நன்றாக படிக்க ஆரம்பிக்கிறான். சங்கரனுக்கு கோபுவின் தந்தை மேல் கோபமும் நல்ல புத்தகங்களை படிக்க விருப்பமுள்ள ஆனால் வாய்ப்பில்லாத கோபுவின் தாயின் மேல் அனுதாபம் கலந்த பரிவும் ஏற்படுகிறது. சரி, இந்தக் கதையும் ரிதம் திரைப்படம் போலத்தான் முடியும் என்று முடிவுக்கு வரும் வேளையில் எதிர்பாராத திருப்பமாக சங்கரன் கோபுவின் தாயிடம் ஒரு வினாடி சபலத்தில் தவறாக நடந்து கொள்ள முயற்சிக்க, அனைத்துமே முற்றிலும் கோணலாகப் போவதுடன் இக்கதை நிறைவடைகிறது.

இதில் பாரதியார் எழுதிய 'தேடிச் சோறு நிதந்தின்று' என்ற பாடலில் வரும் வேடிக்கை மனிதனாக தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளும் சங்கரன், சங்கரனைப் பார்த்து "என்னைப் பாரு, யார் மூஞ்சி அவலட்சணமாயிருக்கு பார்ப்போம்" என்று கூறும் கோபு, சங்கரனிடம் "நீங்க சராசரி மனுஷன் இல்ல" என்று சொல்லும் கோபுவின் தாய், கோபுவின் தாயை பொய் சொல்லித் தான் கல்யாணம் செய்து கொண்டதாக தயக்கம் இன்றி ஒத்துக் கொள்ளும் கோபுவின் தந்தை, "அநுதாபம் ஒரு ஆபத்தான உணர்ச்சி" என்று நடக்கப் போவதை சரியாக கணிக்கும் சங்கரனின் நண்பன் என் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தையும் அருமையாக செதுக்கி உள்ளார் இபா.

சங்கரன் அந்த வீட்டை விட்டு வெளியே வந்த பிறகு என்ன நடந்தது என்பதை ஆசிரியர் வாசகர்களின் ஊகத்திற்கே விட்டு விடுகிறார். இப்படி முடிவை சொல்லாமல் விடுவதை இபாவின் மற்றும் பல படைப்புக்களிலும் பார்க்கலாம்.

நல்ல நிறைவை தந்த ஒரு குறுநாவல்.

Tuesday, 30 October 2007

வீரப்பன் ஹீரோவா?

அக்டோபர் 31, 2007 தேதியிடப்பட்ட ஆனந்த விகடனில் "வீரப்பன் ஹீரோவா?" என்ற தலைப்பில் சின்னத்திரை இயக்குனர் திரு. கௌதமன் அவர்களின் பேட்டி வெளி வந்திருக்கிறது. அவர் இயக்கி மக்கள் டி.வியில் ஒளிபரப்பாகி வரும் 'சந்தனக்காடு' என்ற தொடரைப் பற்றிய இயக்குனரின் பேட்டி இது. இதில் அவர் சொல்வது என்னவென்றால்

வீரப்பன் தேடுதல் வேட்டைங்கிற பேர்ல தமிழ்நாட்டு அதிரடிபடையும், கர்நாடக அதிரடிபடையும் நடத்திய வன்முறைகள் நமக்கு அதிகம் தெரியாத விஷயம். ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் சட்டத்தைக் கையில் எடுத்துக்க் கொண்டு ஒரு இனமும், வனமும் சிதைக்கப்பட்ட வரலாற்றைச் சொல்லும் கதை இது.

இது வரையிலும் எல்லாம் சரி தான். அதற்குப் பிறகு திரு. கௌதமன் சொல்வது தான் அதிர்ச்சி தரக்கூடியதாக இருக்கிறது.
ஒரு வீரனோட உண்மையான வாழ்க்கை வரலாற்றை மக்களுக்கு சொல்லனும்னு முடிவு பண்ணினேன்.

ஆக ஒரு சமுக விரோதியை, ஒரு பயங்கரவாதியை, ஒரு இரக்கம் இல்லாத மனிதனை வீரனாக சித்தரிக்க போகிறார்கள்.
வீரப்பன் ஹீரோவா? என்ற கேள்விக்கு இயக்குனர் அளித்த பதில் இதோ
அப்படி நான் சொல்லலை. ஆனா, எல்லோர்கிட்டேர்ந்தும் கத்துக்க ஒரு நல்ல விஷயம் இருக்கும் இல்லையா? அப்படி தன்னைச் சுத்தி இருந்தவங்களுக்கு எதாவது ஒரு பாதிப்புன்னா தட்டி கேட்கிறவன் வீரன். அந்த விதத்துல அவனை ஒரு சுத்தமான வீரனா நான் மதிக்கிறேன்.

இது ஒரு ஆபத்தான அசிங்கமான மற்றும் அருவருக்கத்தக்க ஒரு மனோபாவம் ஆகும். இந்த உலகில் உள்ள அனைவரிடமும் ஒரு பாராட்டத்தக்க குணம் ஒளிந்திருக்கும். அப்படி ஒரு குணத்தை மட்டும் தோண்டி எடுத்து ஒருவரை ஹீரோவாக முன்னிறுத்துவது சரியான அணுகுமுறை அல்ல. இந்த அளவுகோலுடன் பார்த்தால் ஹிட்லர், இடி அமீன், பின் லேடன் உட்பட அனைவரும் ஒரு விதத்தில் ஹீரோ தான். ஒருவரின் மொத்த குணநலன்களைக் கொண்டே ஒருவரை அளவிட வேண்டும். காந்தி, பெரியார், காமராஜர் போன்றோரின் கருத்துகளிலும் பிழைகள் உண்டு. அந்த பிழைகளை மட்டுமே வைத்துக் கொண்டு அவர்களை வில்லன்களாக சித்தரிப்பது எப்படி ஒரு மடத்தனமான செயலோ அதே போலத் தான் இதுவும்.
ஒரு கடத்தல்காரனை ஹீரோவாக முன்னிறுத்துவது ஒரு நல்ல அறிகுறி அல்ல. இந்த மாதிரி ஒரு நிலை நீடித்தால், இந்த உலகில் ஹீரோக்களும் வில்லன்களும் மட்டும் தான் இருப்பார்கள். மனிதர்கள் என்று ஒருவரும் மிஞ்ச மாட்டார்கள். இருக்கும் சில நல்ல மனிதர்களும் ஒரு பிரிவினருக்கு ஹீரோவாக முயற்சித்து மற்ற அனைத்து பிரிவினருக்கும் வில்லனாக மாறிப் போவார்கள்.